| Wookey Hole is gelegen
op Engelse bodem. Vanuit Dover ga je noordwest richting Mendip Hills.
Onderweg passeer je Stonehenge. |
|
 |
Na enkele grotduiken
in de Elefante Bianco aan de Italiaanse Dolomieten en Fontaine del Truffe
in Frankrijk, waarbij enig graafwerk aan te pas kwam, stelde John Volanthen
voor om hem te bellen voor Wookey Hole. Wookey Hole is bijzonder omdat deze grot mee aan de basis van het grotduiken in Engeland ligt. Reeds in 1935 begonnen duikers dit grotsysteem te beduiken. Men kan stellen dat het grotduiken in Engeland mee ontstaan is in dit fameuze systeem. De grote evolutie in het grotduiken, en ik verwijs hier naar techniek OC, SCR en CCR, materieel en afstand, geschiedde ondermeer in Wookey Hole. September 2007 stonden we daar. 3 dagen heen en weer om 1 fameuze duik uit te voeren onder de deskundige begeleiding van John. |
 |
John en Raf op de parking.
Van hieruit is het nog 500 meter te voet. Materieel : We doken met 4 flessen, alles open circuit. 2 x 80cbf + 2 x 4 liters staal. Alles werd gelijktijdig aangedaan. De grote flessen dienden voor het eerste grote en diepe stuk. Ergens gingen we die flessen afleggen en de weg verzetten met uitsluitend de 4 liters. De laatste sifon die we gingen duiken, zou gebeuren met slechts 1 fles. Het gaat hier om een klein stukje dat in apnea mogelijk is. |
|
||
|
Raf tijdens een side
mounted training. We gebruiken slechts 2 ademautomaten die we in postsifon
verplaatsten naar de kleine flessen.
|
 |
|
 |
||
| De toegang tot de
grot verloopt via het prehistorisch park.
|
 |
|
| Enkele indrukken : |
|
||
| Pool
De lijnen liggen er al. |
 |
|
|
De railing waar toeristen voorbij wandelen.
|
||
|
||
|
Raf concentreert zich voor deze duik.
De doelstelling is kamer 24. Hoelang de duik zal duren, weten we nog niet. Wat we moeten verwachten … |
 |
|
| Een uitnodigend beeld
van het bekende Wookey Hole. |
||
| Het is ons gelukt vanaf de eerste
duik tot aan kamer 24 te duiken. Dit werd gerealiseerd onder de deskundige
begeleiding van John. Wij doken als eerste en John kwam achter ons. Een
mooie start met een redelijke zichtbaarheid en ruime passages werden afgewisseld
door een eenmalige en redelijke étroiture en mooie stukken postsifon.
De grote flessen gaven ons grote reserve om het eerste deel door te komen.
De ademautomaten verplaatsten we naar de 4 liters om 2 kleinere sifon
te passeren. Uiteindelijk geraakten we in een mooie en grote galerij.
In kamer 24 zagen we uiteindelijk de restanten van het kamp dat in 1989
diende om nog verder te komen. Bij de terugkeer was de zichtbaarheid slechts
op enkele plaatsen herleid tot nul. Een geweldige ervaring … Erik 24 september 2007 |